Vroeger was verveling iets magisch.

Het was de springplank naar domme avonturen, twijfelachtige beslissingen en verhalen die je twintig jaar later nog lachend vertelt. Je pakte je fiets, trapte zomaar ergens heen, schraapte een knie open, of belandde in de tuin van een chagrijnige buurvrouw om een voetbal uit de bek van haar hond Blackie te redden. Het was chaos. Het was vrijheid. Het was leven.

Nu?

Verveling is één notificatie verwijderd van uitsterven.

Zodra een kind vandaag ook maar een zweem voelt van “ik verveel me,” grijpt het naar een telefoon, start Netflix, duikt in TikTok of jaagt op zombies en vernietigt ze. Verveling duwt ze niet meer de straat op — het duwt ze de zetel in, tussen vier muren, turend naar een scherm dat licht geeft.

En eerlijk? Ik kan ze niet eens helemaal kwalijk nemen.

De wereld is niet meer wat ze was.

Toen wij klein waren, gooiden je ouders je ’s morgens buiten met de woorden: “Binnenkomen als de lichten aangaan!” Niemand die zich zorgen maakte over GPS-trackers of verdachte bestelwagens op de hoek. Nu voelt je kind onbewaakt laten rondlopen meer als Russische roulette met je ouderinstinct. Dus houden we ze binnen. Veilig. In een hokje. Geëntertaind.

Maar veiligheid heeft een prijs.

Want al die “ongescripte ontmoetingen” — vreemde gesprekken, nieuwe plekken, ongemakkelijke stiltes, domme uitdagingen, slechte grappen — dat waren de momenten waarin we leerden praten. Vooral met mensen die níét op ons leken. We leerden plagen, flirten, discussiëren, vrienden maken… zonder een “aan het typen…”-ballonnetje dat ons redde.

---

Mijn Persoonlijk Verhaal (Cue: Ik Voel Me Antiek)

Ik besef dat ik klink als een oude oma met een knot als ik dit schrijf, maar mijn jeugd zonder elektronica voelt nu als een museumstuk. Het enige “digitale” dat ik had, was een grijze oldschool Game Boy en een onverwoestbare Nokia 3310 met Snake. Uren heb ik mezelf daarop kapot vermaakt. Maar de échte avonturen? Die waren offline.

Ik herinner me nog levendig hoe mijn jeugdvriendin me kwam halen om te gaan fietsen door de wijk. Iedere keer wachtte er wel een onbekend avontuur. We ontmoetten de gekste figuren, belandden soms in de problemen (die ik hier maar niet neerpen — bekenden lezen mee, oeps 🙃). Maar ik leerde er meer uit dan ik ooit had kunnen leren van tv of pc. En eerlijk: ik zou die tijd niet voor al het geld ter wereld willen inruilen.

---

Tegenwoordig groeien kinderen op in veilige, digitale bubbels. Ze spreken vooral met mensen die ze al kennen. Of erger: avatars die nauwelijks menselijk zijn. En dan, als ze 18 of 20 zijn, beseffen ze dat ze geen idee hebben hoe je een onbekende aanspreekt. Al helemaal niet iemand die ze aantrekkelijk vinden.

Dus vermijden ze het. Ze swipen op Tinder. Ze sturen berichten. Ze wachten op de “perfecte zin.” Want de rommelige, ongemakkelijke, ongefilterde kunst van gewoon… iets zeggen? Die is vervangen door de koude, risicoloze veiligheid van een scherm.

---

Mijn Observatie In De Gym

Ik merk het verschil zelf. Praat ik met oudere mensen in de gym? Geen probleem. Die vinden het leuk als ik een babbeltje maak. Soms beginnen zij zélf. Maar met de jongeren? Heel ander verhaal. Vaak, niet altijd, maar vaak krijg ik een verwarde blik terug, alsof ik hun stoorde. Misschien is het gewoon hun eigen onzekerheid — ik bedoel, toen ik zelf een 16-jarige snotneus was, was ik ook awkward as hell. Maar toch: de gesprekken zijn kort, afstandelijk.

Ja, ik ben aan het klagen, maar op mijn eigen blog doe ik wat ik wil, oké?

En misschien, heel misschien, word ik gewoon oud en verander ik langzaam in dat zeurende, mopperende oud vrouwtje dat klaagt over de jeugd van tegenwoordig.

---

En dat brengt me bij misschien wel het belangrijkste punt:

We Hebben Verveling Nodig

Peuters, kinderen, tieners — je hoeft ze niet de hele tijd te entertainen. Soms is het juist goed om even níets te doen. Geen tv, geen pc, geen speelgoed, geen boek. Gewoon… stilte. Hoe lang is het geleden dat jij nog eens vijf minuten naar de muur hebt gestaard? Zonder schuldgevoel dat je “tijd verspilt.” Zonder te denken aan je to-dolijst. Gewoon zijn. (Hint: ze noemen dat tegenwoordig mediteren.)

---

Het resultaat van al die schermpjes?

We hebben een generatie die veiliger is, ja. Meer vermaakt, absoluut. Maar ook meer geïsoleerd, angstiger, en minder geoefend in de chaotische, prachtige kunst van menselijk contact.

En tenzij we dat vleugje ongefilterde chaos terugbrengen, blijven we jongeren opvoeden die wél 50 slimme berichtjes op rij kunnen sturen…

…maar niet iemand in de ogen durven kijken en gewoon zeggen: “Hey.”