Ik ga meteen met de deur in huis vallen:

“In onze moderne relaties verwachten we van één persoon wat vroeger een héél dorp leverde.”

Daar sta je dan, met je monogame partner, je gedeelde bankrekening, je gezamenlijke Spotify, en je halfslachtige pogingen om alles te zijn:

• beste vriend
• liefdespartner
• therapeut-light
• avonturier
• emotionele klankbord
• seksuele alleskunner
• huishoudmanager
• chef-kok
• comedian
• reisbuddy
• financiële analist
• sociale vlinder
• persoonlijke assistente
• zorgverlener
• aantrekkelijk mens
• …

Klinkt onmogelijk? Dat is het ook.

Wat We Willen (en Waarom Dat Botsing #1 Is)

In de liefde willen we tegenwoordig alles. Stabiliteit én spanning. Geborgenheid én vrijheid. Voorspelbaarheid én avontuur. We willen dat onze partner ons veilig laat voelen — maar ons ook elk moment omver kan blazen met iets onverwachts.

Mijn vriend bevredigt me, doet precies wat ik hem ooit heb uitgelegd, in detail, stap voor stap, werkt perfect, en toch denk ik: Ugh, kan het niet eens wat verrassender? Alsof ik teleurgesteld ben dat hij mijn handleiding vanbuiten geleerd heeft.

En dan is er nog het feit dat hij weet dat ik een doorwinterde huismus ben. Ik wil mijn nestje NIET verlaten. Mijn natuurlijke habitat is een zetel, een dekentje en maximaal drie meter van de koelkast verwijderd. Hij respecteert dat. Maar ergens denk ik dan weer: Waarom sleurt hij me niet gewoon mee naar een spannend weekendje hiken in de Ardennen, vol modder en ongemak en blaren en… avontuur?

En áls hij dat dan doet? Dan zit ik halverwege de klim natuurlijk te zeuren: Waarom verras je me ineens? Ik haat verrassingen. Ik heb geen wifi. M’n voeten doen pijn. Ik mis mijn dekentje.

Kortom: We willen dat ze ons begrijpen zonder woorden, maar ook mysterieus blijven. We willen dat ze “onze rots” zijn… én de storm. Tot op het moment dat ik weer “de rots” verlang. (Sorry mannen, ik snap mijn vrouwenbrein ook niet)

De Relatieparadox in Één Zin:

We willen dat onze relatie ons alles geeft… maar vergeten dat sommige dingen elkaar gewoon keihard tegenspreken.

Je kunt niet tegelijkertijd volledig veilig zijn én volledig vrij. Net zoals je niet kunt parachutespringen in een harnas van beton. Het is ofwel veilig, ofwel spannend. En nee, je kunt het niet “allebei gewoon een beetje” willen. Je innerlijke systeem kiest. En vaak onbewust.

Een Bekend Effect: Hoe We 80% Dumpen Voor een Verleidelijke 20%

Hier komt het wrange stukje psychologie dat we liever niet horen:

In een gezonde relatie krijg je misschien 80% max, je gaat nooit een partner vinden die de volle 100% is (dat is een unicorn).

En die ontbrekende 20%? Dat is waar het misgaat.

Want die 20% voelt als het ontbrekende stukje van je puzzel. Je denkt: “Als ik dát heb, dan is het compleet. Dan ben ik gelukkig.”

Dus je begint te flirten met gevaar. Misschien letterlijk (hey, collega met twinkel in z’n ogen), misschien mentaal (fantaseren, vergelijken, dagdromen over ‘wat als’). En voor je het weet gooi je je opgebouwde 80% weg… voor die verdomde 20%.

En wat krijg je uiteindelijk?

Nul.

Je partner verlaat je. Je “excitement” blijkt van korte duur. En jij? Jij staat daar, met lege handen. 80% kwijt. 20% was tijdelijk. En de 100% waar je op hoopte? Die heeft nooit bestaan.

Waarom Die 20% Zo Verdomd Aantrekkelijk Is

De waarheid? Die ontbrekende 20% is zelden écht beter. Het is gewoon anders. Nieuw. Spannend.

In plaats van die ontbrekende 20% te gaan zoeken bij iemand anders, is de oplossing pijnlijk simpel: praat met je partner!

Pff, een moeilijk gesprek? Dat is toch niet aantrekkelijk?

Inderdaad ja — het is makkelijker om te fantaseren over iemand nieuw dan te zeggen: “Ik voel me verveeld. Ik mis spanning. Kunnen we daar samen iets aan doen?”

Waarom Je Geen Nieuwe Partner Nodig Hebt, Maar Een Nieuw Gesprek

Het probleem zit meestal niet in je relatie. Het zit in je verwachting.

We projecteren al onze onvervulde behoeften op één persoon, en als ze die niet allemaal kunnen vervullen? Dan denken we: “Dit werkt niet. Ik heb iemand anders nodig.”

Bullshit.

Wat je wel nodig hebt:

• Erken dat je partner niet alles kan zijn.
• Besef dat af en toe verlangens naar vrijheid normaal zijn.
• Durf ongemakkelijke gesprekken te voeren. Zeg wat je mist.
• Meer creativiteit. Verken samen nieuwe dynamieken, probeer samen iets spannend.
• Meer verantwoordelijkheid. Besef dat jouw onvervulde behoefte niet automatisch hun fout is.
• Accepteer dat liefde soms… gewoon een beetje saai is. En dat dát geen probleem is, maar juist de fundering waarop je spanning veilig kunt opbouwen.

Dus, de Bottom Line:

Je kunt 20% najagen en je 80% verliezen.

Of je kunt de 80% koesteren en leren praten over die ontbrekende 20%.

Je kan de volwassen route kiezen en eerlijk zijn over wat je nodig hebt, zonder alles te slopen wat je al hebt opgebouwd.

Want liefde — échte liefde — is niet dat overweldigende, allesverzengende vuurwerkgevoel. Het is een kampvuur: als je blijft voeden, blijft het warm.

Als laatste, er is geen magisch script dat zegt: “Zo behoud je veiligheid én spanning voor de rest van je leven zonder ooit te falen.” (Sorry, lezers.)